Lora Patteeuw

Lid sinds 19 januari 2022

Alle bijdrage die door deze deelnemer zijn ingediend

Er zijn 21 projecten beschikbaar.

Populair ideeën zijn geladen.

Lora Patteeuw3 jaar geleden

Lora Patteeuw11 maanden geleden

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Ik wil dit project laten groeien, net zoals de planten in de tuin. Met Oostendenaren, nieuwkomers, kunstenaars, botanici ... Samen kunnen we onze geschiedenis (her)schrijven." Het Ruiterstandbeeld van Leopold II is star en onveranderlijk. Terwijl deze plek net uitnodigt om dynamisch na te denken over ons koloniale verleden. Over wie gaat dit verhaal? Hoe moeten we er vandaag mee omgaan? Hoe kunnen we de herinnering samen opnieuw vormgeven?  Het debat rond de koloniale erfenis mag groeien. Voor Mohamed Bourouissa zelfs letterlijk. Hij stelt voor een grote houten structuur rond het standbeeld te timmeren. Daarin komen allerlei planten en bloemen. Samen vormen ze een bijzondere horizontale en hangende tuin, langs zowel de zeekant als de achterkant. Na twee tot vijf jaar bedekken de planten het hele monument. Nieuwe visies groeien over de oude heen. Een mooi beeld om met onze koloniale herinneringen om te gaan. De vorm van de bekisting doet denken aan een kristal, die wordt ontgonnen in Centraal-Afrika. De weelderige tuin staat symbool voor ontwikkeling en groei. De veelheid aan planten toont de vele visies die door elkaar groeien. Er is ruimte voor verschillende soorten kunst, zodat het monument dynamisch wordt. Botanisten, denkers, lokale gemeenschappen, kunstenaars ... Iedereen mag ertoe bijdragen. Op het plein en in de lege nissen kunnen ook tijdelijke kunstwerken komen, voor extra invalshoeken. Op die manier wordt de installatie een levend platform. Iedereen mag en kan er samen nadenken over ons koloniale erfgoed. Vanuit veel verschillende perspectieven. Ze nodigt uit om samen nieuwe manieren te vinden om de koloniale periode te herinneren. Mohammed BourouissaFotograaf Mohammed Bourouissa (1978, Algerije) woont en werkt in Frankrijk. In zijn foto's, video’s en recent ook sculpturen in installaties neemt hij onze maatschappij kritisch onder de loep. Zijn aandacht gaat vaak uit naar de mensen die ‘achterbleven’ op het kruispunt van integratie en uitsluiting.  Zo brengt hij verslag uit van de sociale werkelijkheid van onze tijd. Daarin is de grens tussen realiteit en fictie flinterdun. Met zijn scherpe kijk brengt hij aan het licht hoe ‘het systeem’ het menselijke individu verdringt. Terwijl hij net benadrukt hoeveel verschillende identiteiten er wel zijn.

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Ik probeer op deze plek de Congolese provincies samen te brengen. De focus ligt op hun 'globale' educatieve en participatieve karakter. De kubussen nodigen iedereen uit om samen dichter bij DR Congo te komen."29 rode kubussen, kriskras verspreid over het plein. Eén kubus voor elk van de 26 provincies van DR Congo, en drie extra voor Burundi, Rwanda en Uganda. Dat is het voorstel van Michèle Magemavan de kubussen staan teksten, beelden en landschappen in 3D gedrukt. Ze informeren je over de geschiedenis en cultuur van elke provincie. De rode kleur symboliseert bloed en het leven zelf. Wanneer je van elke kubus de QR-code scant, krijg je video's, foto's en interviews over de provincie te zien. Zo kan je de regio ontdekken. De installatie wordt dan een plek voor uitwisseling en ontmoeting. Ze nodigt uit om DR Congo beter te leren kennen en na te denken over het koloniale erfgoed. De kubussen staan los van elkaar. Dat wijst op de verdeeldheid van DR Congo, als gevolg van de koloniale geschiedenis. Tegelijk suggereert de kunstenaar hoe kunstmatig grenzen wel zijn. Afrika werd tijdens de Conferentie van Berlijn (1884-1885) door het westen in stukken verdeeld. Lokale namen werden vervangen door nieuwe koloniale namen. Hoe moeten we het Congolees grondgebied vandaag precies verstaan? Michèle Magema nodigt je uit om je te verdiepen in de rijke geschiedenis en cultuur van Congo. De verschillende Congolese stemmen en ervaringen roepen individuele en collectieve herinneringen op, over de kolonisatie en het verzet. De nieuwe perspectieven laten je op een nieuwe manier kennismaken met de erfenis van het kolonialisme.  Michèle Magema Michèle Magema (1977, DR Congo) woont en werkt in Parijs. De beeldend kunstenaar combineert video, performance, fotografie en installaties. Daarmee onderzoekt ze de postkoloniale identiteit van Afrika. Prominent in haar werk is de voortdurende uitwisseling tussen individuele verhalen en de collectieve geschiedenis. Zo verkent Magema thema's zoals migratie, herinnering en de impact van het kolonialisme. Haar installaties nodigen uit om na te denken over de complexe relaties tussen verleden en heden. Haar werk is te zien in verschillende internationale instellingen en collecties zoals het AfrikaMuseum (Brussel), FRAC Val de Loire (Orléans), Museum Rietberg (Zürich), Artothèque (Villeurbanne), Sindika Dokolo Foundation (Angola) en Attijariwafa Bank Foundation (Marokko).

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Dit kunstwerk is een samenwerking met alle mensen die zich hier thuis willen voelen. Ze geeft een stem aan de gemeenschappen van kleur in Oostende. Zodat ze ook hun persoonlijke verhaal uit de koloniale geschiedenis kunnen vertellen." In Larry Achiampong’s doorlopende project Relic Traveller staat het idee van reizen centraal. Reizen verbindt mensen, plaatsen en tijdzones. We zijn allemaal reizigers: soms vrijwillig (vakantie), soms omdat het moet (migratie). In onze verbeelding kunnen we ook reizen door de tijd. De tijdreiziger houdt halt in Oostende. De grote bronzen figuur knielt neer op het plein. De blik gericht naar de zee, de vuist krachtig omhoog. De futuristische figuur symboliseert een persoon van kleur. Iemand uit de lokale Oostendse Afrikaanse gemeenschap zal hiervoor model staan. Hij/Zij staat niet op een sokkel maar gewoon op de grond. Zodat je hem/haar letterlijk en figuurlijk kan benaderen. In tegenstelling tot Leopold II, hoog en onbereikbaar op zijn paard. Een tweede element is een geluidskunstwerk. Scan je de QR-code met je telefoon, hoor je de authentieke verhalen van mensen van kleur in Oostende. Ze maken duidelijk wat de impact is van het vroegere koloniale bewind in Congo, op hun persoonlijke wereld vandaag.  De kunstenaar ontwerpt ook een vlag, zichtbaar als vignet op het kostuum van de traveller. De gele, groene, zwarte en rode kleuren symboliseren het Panafrikanisme, de beweging die alle mensen met Afrikaanse wortels met elkaar verbindt. Larry AchiampongDe Brits-Ghanese kunstenaar Larry Achiampong (1984, Londen) werkt met o.a. bewegende beelden, sculpturale installaties, collages, archieven en performances. Daarmee verkent hij postkoloniale thema's, maatschappelijke ongelijkheid en het idee van een post-digitale identiteit. Achiampong verwierf grote bekendheid door zijn werk in opdracht van de Londense metro in 2019. Hij verving in het metrostation Westminster de typisch rood-blauwe naambordjes door varianten in de Pan-Afrikaanse kleuren. Een duidelijke verwijzing naar de Afrikaanse diaspora en de vele verschillende identiteiten. Het werk maakt deel uit van zijn project Relic Traveller, dat voortdurend op doortocht is en in verschillende kunstwerken op verschillende plaatsen vorm krijgt.

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Dit stille monument heeft lang genoeg gezwegen. Ik wil de beladen geschiedenis van deze plek openbreken, zodat die de verborgen verhalen vertelt. Hardop. Het geluid wordt het nieuwe monument. "Tien monolieten lijken het monument van koning Leopold II te doorboren. Links en rechts van het ruiterstandbeeld zijn vijf langwerpige houten spijlen in het cement gespietst. De zwarte structuren lijken uit te steken langs de onderkant van de arcades. Daaruit klinkt ook geluid.  Dit voorstel van Kiluanji Kia Henda is dan ook vooral een geluidskunstwerk. Bij elke persoon die onder één van de bogen doorloopt, zet een sensor het geluid in gang. Door de verstopte luidsprekers klinkt dan een mix van muziek, tekst, poëzie en omgevingsgeluiden. Stemmen vertellen over de tragedies van vroeger en benadrukken het belang om te blijven vechten tegen vooroordelen en onderdrukking.   De klank geeft de sculptuur een extra dynamiek. De stemmen en klanken worden vooraf opgenomen samen met de lokale gemeenschappen in Oostende. Achteraf kunnen die altijd worden aangepast. Zo kan het kunstwerk mee veranderen met de tijd. En blijft de interventie altijd actueel. Kiluanji Kia Henda zoekt voortdurend nieuwe manieren om de herinnering aan de geschiedenis levendig te houden, door die een plaats te geven in de openbare ruimte. Niet als traditionele sculptuur, in steen of in brons. Hij werkt vaak met grote architecturale structuren, zoals gebouwen en monumenten. Daarmee trekt hij de grote machtsverhalen van onderdrukkende regimes in twijfel. Om ze daarna definitief te veranderen.Kiluanji Kia Henda Kiluanji Kia Henda (1979, Angola) woont en werkt in Luanda, Angola. Zijn conceptuele werk draait rond migratie, kolonialisme, globalisering en identiteit. Hij koppelt hedendaagse realiteiten aan historische referenties, om ons te doen nadenken over de constructie van geschiedenis en macht.   Zijn werk was te zien in o.a. Tate Liverpool, SCAD Museum (Savannah), Centre Pompidou (Parijs) en National Museum of African Art - Smithsonian Institution (Washington, D.C). Hij nam deel aan o.a. de Triënnale ‘Surround Audience’ in New York (2015), de Dakar Biënnale (2014), de Bienal de São Paulo (2007) en van Venetië (2007), en de Luanda Triënnale (2007).

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Ik droom van een betere wereld, ook al zal die misschien wel nooit bestaan. Maar dan heb ik tenminste die gelukkige droom toch gehad. "In 2004 hakte de actiegroep ‘De Stoeten Ostendenoare’ de hand af van een Afrikaanse figuur uit de beeldengroep onder Leopold II. De afgekapte hand werd achteraf getoond als apart kunstwerk Sikitiko, ‘sorry’ in het Swahili. Sikitiko 2 is hierop het antwoord van Pascale Marthine Tayou. Hij geeft het Afrikaanse slachtoffer een nieuwe gouden hand. Een daad van menselijkheid en herstel. Hij stelt ook voor om de site met haar gruwelijke koloniale geschiedenis om te dopen tot ‘Place de l’Humanité’. De naam komt in braille op het plakkaat, zichtbaar en tastbaar voor iedereen. Centraal op het achterplein houdt een levensgrote bronzen figuur een boeket omhoog. De silhouet is naakt, geslachtloos, en heeft geen oren of gezicht. Over het hele lichaam loopt een patroon van littekens en kleurrijke stipjes. Deze figuur staat voor diversiteit. Ze is stevig in de grond verankerd, als onwrikbaar verzet tegen elke vorm van discriminatie. Dezelfde kleuren komen terug in de bos bloemen. Dit boeket brengt hulde aan de weerbaarheid van de mens, in alle diversiteit. Verspreid over de muren van het monument zijn verschillende grote oren aangebracht. Zo kan het koloniale monument nu luisteren. Eindelijk zullen de lang vergeten en verzwegen verhalen worden gehoord. Pascale Marthine TayouPascale Marthine Tayou (1966, Kameroen) woont en werkt in Gent en Kameroen. Aan het begin van zijn carrière vervrouwelijkte hij zijn eerste en tweede naam, om daarmee het te grote belang aan gender en auteurschap te ontkrachten. Tayou maakt sculpturen, installaties, video’s en tekeningen rond uiteenlopende onderwerpen: de kruising van verschillende culturen, de zoektocht van het individu in de geglobaliseerde wereld, en de plaats van zijn Afrikaanse identiteit daarin. Zijn werk was te zien in o.a. Mu.Zee, Bozar, Documenta 11, de Biënnales van Venetië en van Gwangju, Tate Modern, Santa Fe, Sydney en Havana.

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Ik ben verwonderd over de typische traditie om bloemen te schenken aan standbeelden. Wat betekent het vandaag om koloniale monumenten te eren? Mijn project onderzoekt dankbaarheid ten opzicht van de historische realiteit en de spanning daartussen." Een enorme levende bloemenkrans wordt elke zomer rond het standbeeld van Leopold II geplaatst. Met speciaal gekweekte bloemsoorten, afkomstig uit de voormalige Belgische koloniën.  Toch is dit voorstel van Laura Nsengiyumva geen eerbetoon, eerder een verbloemd bedrog. Want de bloemen verspreiden helemaal geen aangename geur. De bloemenkrans is ook véél te groot en lijkt wat vervormd. Ze symboliseert de verleidelijke, grootse koloniale propaganda, die achteraf bedrieglijk bleek. Een uitnodiging om kritisch na te denken over historische ‘waarheden’. De kunstinstallatie gaat terug op de prestigieuze koninklijke serres. Die hebben hun wortels in het koloniale ondernemerschap. De botanische tuinen vol exotische planten zien er wel prachtig uit, maar zijneigenlijk gewoon een vorm van economische uitbuiting van de natuur. Dat conflict voel je ook in deze kunstinstallatie. Achter de mooie bloemen schuilt het groeiende bewustzijn van het koloniale verleden. Aan de installatie is ook een actie verbonden. Wat denken burgers en toeristen vandaag over het monument van Leopold II? Dat mogen ze op postkaartjes tekenen of schrijven. De gratis kaartjes zijn te vinden in strandwinkeltjes en in de culturele instellingen. Ze zijn vooraf gefrankeerd en gericht aan het Agentschap Onroerend Erfgoed van West-Vlaanderen, dat het monument beheert. De actie wakkert de bewustwording en discussie over het koloniale erfgoed verder aan. Laura NsengiyumvaLaura Nsengiyumva (1987) woont en werkt in Brussel. Ze is artiviste, architecte en onderzoeker. In haar werk verkent ze thema's zoals diasporische ervaring, verborgen geschiedenissen, Noord-Zuid-relaties en empathie. Die thema’s vertaalt ze naar beelden en interventies in koloniale ruimtes.  Bekend is haar artivistische actie PeopPL in 2018: een replica in ijs van het standbeeld van Leopold II dat op één avond weg smolt. Het werk maakt deel uit van haar onderzoeksproject Shaping the presence of the African diaspora in Belgium. Haar transculturele kijk op de geschiedenis is gebaseerd op menselijke verhalen die ons uitnodigen te ontdekken wat ons samenbrengt in plaats van verdeelt.

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Ik wil met Afrikaanse maalstenen — letterlijk — op onze geschiedenis verder bouwen. Zo wordt ons traumatische verleden een hefboom voor een beloftevolle en smakelijke toekomst."Temitayo Ogunbiyi werkt rond migratie, van mensen en hun eetbare planten. Want gemeenschappen voelen zich pas écht ‘thuis’ rond hun culinaire tradities van groenten en kruiden. In haar thuisland Nigeria is de maalsteen een belangrijk element in de keuken. Traditioneel worden deze platte stenen gebruikt om planten, bonen en pepers te verpulveren. De kunstenaar stelt boogvormige sculpturen voor, net zoals de arcades op het plein. Ze zijn samengesteld uit op elkaar gestapelde bronzen afgietsels van maalstenen. In elke steen is een ander woord gekerfd, in verschillende talen: Lingala, Oostends, Nederlands, Engels … De woorden worden vooraf gekozen door plaatselijke gemeenschappen en in het brons gegraveerd. Ze vormen samen het fundament van een nieuwe toekomst. De Afrikaanse maalsteen heeft de vorm van twee typisch Oostendse symbolen. De baksteen en de garnaalkroket. De Belg heeft een baksteen in zijn maag. Kijk maar naar de onophoudelijke koloniale bouwdrift van Leopold II. Een ambitie die vandaag nog altijd doorleeft, zelfs bij het Oostendse stadsbestuur. De stenen lijken ook op garnaalkroketten. De kunstenaar wil daarom elk jaar een groot eetfestijn organiseren om samen kroketten te eten. De stenen vormen het kunstwerk, de kroketten vormen de gemeenschap. Het feest is de plek voor nieuwe ontmoetingen, om met zijn allen een nieuwe toekomst te bereiden. Eén die lekker is bovendien. Temitayo OgunbiyiTemitayo Ogunbiyi (1984, Nigeria) woont en werkt in Lagos, Nigeria. De kunstenaar probeert verschillende gemeenschappen te verbinden door elementen uit de keuken zoals lokale groenten, kruiden en maalstenen. Ogunbiyi stelt wereldwijd tentoon. Haar kunstwerken zijn/waren te zien in o.a. het Museum Tinguely (Basel), HKW (Berlijn), Frieze Sculpture Park en South London Gallery (Londen), in het Van Abbemuseum (Eindhoven) en Para Site Contemporary Art Center (Hong Kong). Ze behaalde een BA aan Princeton University (2006) en een MA aan Columbia University (2011).

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Ik wil werken maken die op het eerste gezicht mooi zijn en die mensen aantrekken. Maar wanneer je beter kijkt, kan er een diepgaander verhaal van geweld achter schuilen."Pal voor het monument van Leopold II wil Hew Locke vijf hoge masten plaatsen. Met op elke paal een gouden sculptuur. Die beelden verstoren bewust het zicht op de dominante ruiterfiguur. Vaak wordt de koloniale geschiedenis verteld vanuit één enkel standpunt, vindt de kunstenaar. Maar het is een gelaagd verhaal waar we naar moeten kijken vanuit meerdere kanten. De hoge sculpturen nodigen uit om rond te wandelen en letterlijk verschillende gezichtspunten in te nemen. De masten hebben bladeren zoals de rubberplant. Rubber was een van de koloniale grondstoffen die Leopold II Centraal-Afrika deed koloniseren. De vijf sculpturen onthullen elk een specifiek aspect van de koloniale geschiedenis. De definitieve symbolen worden gekozen samen met de verschillende gemeenschappen van Oostende. Locke geeft vijf voorbeelden. Een opgeheven vuist, internationaal symbool van weerstand en protest. Met een knipoog naar de afgehakte hand van het monument. Of de machtige koninklijke serres van Laken, waar exotische planten werden geïmporteerd en gekweekt. Of de Afrikaanse olifant. Die zie je in ons land op chocolade en in het circus. Maar ze staat hier symbool voor de rooftocht naar Afrikaans ivoor. Misschien wel een detail van het Huis van Eetvelde, pareltje van Art Nouveau — of zeg maar: Style Congo. De bouwstijl ontstond in volle koloniale periode, met exotisch materiaal. Of misschien wel het hoofd van Leopold II, aan een stok gespietst? Net zoals betrapte ivoorrovers vroeger werden bestraft? Hew LockeHew Locke (1959, Verenigd Koninkrijk) woont en werkt in Londen. Hij verkent de visuele codes van macht en culturele diversiteit. Dat brengt hem op thema’s als koninklijke portretkunst, militaire geschiedenis, openbare standbeelden en trofeeën. Vanuit culturele associaties en historische referenties bevraagt hij de symbolen van onze tijd. Locke woonde in het Verenigd Koninkrijk en in Guyana. Hij brengt beide achtergronden samen met zijn politieke en culturele zorgen. Dat leidt tot soms geestige, veelzijdige werken die historische onderwerpen aankaarten. Zijn werk is te zien in o.a. Tate, The Met (New York), het Brooklyn Museum, V&A en het British Museum.

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Tomber sur un os betekent: op een onverwacht probleem stuiten. Het koloniale verleden is iets waar we zorg voor moeten dragen. Dit kunstwerk nodigt uit om beide kanten van het verhaal onder ogen te zien. En samen verder te gaan."Een gigantisch menselijk bot komt uit de Noordzee aangespoeld. Het lijkt wel een dijbeen, stevig verweerd, een beetje verdraaid. Een overblijfsel van een gebroken lichaam uit DR Congo. Slachtoffer van het koloniale systeem. Het bot brengt de verre geschiedenis dichtbij. Het geknakte lichaamsdeel herinnert aan de gruwel van de kolonisatie. Maar het draagt vooral de hoop en de veerkracht van het gekoloniseerde volk. Hun verzet deed het koloniale systeem uiteindelijk wankelen. Die weerstand blijft overeind, in de vorm van dit onverwoestbare bot, net onder de voet van het monument. Klaar om Leopold II te doen struikelen. De bronzen sculptuur die Guy Woueté voorstelt, is wel vier meter lang. Het patina is aantrekkelijk bruinrood. De kleur steekt schril af tegen het bleekgroen van het bestaande standbeeld. Het zijn duidelijk twee afzonderlijke sculpturen. Twee kanten van eenzelfde verhaal komen samen. Tot het bot weer in zee rolt, klaar om aan de volgende golven te weerstaan. Het kunstwerk kan worden uitgebreid met zes gouden schedels in de lege nissen op het plein. In verschillende cultische praktijken in Afrika wordt tien jaar na de dood van een belangrijk persoon de schedel opgegraven. Tijdens ceremonies bemiddelt de schedel dan tussen de wereld van de levenden en die van de doden. Ze brengt beide werelden in balans en zorgt voor harmonie. De beeldengroep blijft staan en dient uitsluitend ter illustratie.Guy Woueté Guy Woueté (1980, werkt in Antwerpen, Douala en Penja (Kameroen)) combineert tekeningen, video, fotografie, installaties en beeldhouwkunst. Met zijn sculpturen bevraagt hij de invloed van de westerse grootmachten op de politieke ontwikkelingen op het Afrikaanse continent. Hij kaart vooral de blijvende en schadelijke gevolgen van deze interventies aan. Hij werkte in een aantal kunstenaarsateliers (Iya Simon, Viking Kanganyan, Goddy Leye, Malam, etc.) in Douala en studeerde aan de universiteit van Parijs 8 en aan de kunstacademies van Amsterdam en Brussel. Hij stelt internationaal tentoon en zijn werk nodigt uit om na te denken over thema's zoals migratie, kolonialisme en identiteit. Over de complexiteit van de moderne samenleving en de invloed van de geschiedenis op onze wereld vandaag.

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Leopold II kreeg een zwaar monument, op een prominente plek op de zeedijk. Ik wil hierop reageren met een rank en snedig antwoord."Voor het ruiterstandbeeld van Leopold II verrijst een enorme obelisk. Op haar hoogste punt torent ze precies 10 centimeter boven het hoofd van de koning uit. De langwerpige vorm is een opengespleten kristal. Deze verwijst subtiel naar de rijke grondstoffen die in Centraal-Afrika worden geplunderd zoals bijv. urannium.  Dit voorstel van Sammy Baloji, een hoge snedige sculptuur, vormt een vlijmscherpe verticale lijn tegen de vlakke horizon. Ook haar donkergrijze kleur contrasteert met de lichte tinten van de dijk en van het strand. Het beeld vormt duidelijk een breuk. Een nieuwe perspectief.  Op ooghoogte zit in de obelisk een kleine holte. Daarin zie je, zoals de afdruk van een fossiel in een opengebroken steen, het koperen negatief van een klein bot. Het Ishango-beentje is het op één na oudste voorwerp dat de mens ooit maakte. Het werd gevonden in Belgisch-Congo in 1950 en is meer dan 20.000 jaar oud. Wat duidt op een sterk ontwikkelde cultuur, lang voordat Leopold II er ‘beschaving bracht’. Het herinnert eraan dat de koloniale periode slechts een deeltje is van een veel grotere geschiedenis vol verzwegen verhalen en emancipatie. De sokkel van de obelisk is geïnspireerd op motieven uit de traditionele textielkunst van de Bakuba in Congo-Kinshasa. Het textiel, oorspronkelijk geweven uit raffia, is hier vertaald naar drie warme tinten gekleurde baksteen. Die zijn gemetseld in verschillende hoogtes, zodat er zitplaatsen ontstaan. Ze nodigen uit om te zitten, elkaar te ontmoeten, en bij het kunstwerk en de geschiedenis stil te staan.  Sammy BalojiSammy Baloji (1978, Lubumbashi) woont en werkt in Brussel en zijn geboortestad. Als beeldend kunstenaar en fotograaf verkent hij de geschiedenis en nagedachtenis van DR Congo. Zijn werk is een permanent onderzoek naar het culturele, architecturale en industriële erfgoed van de regio Katanga. Hij bevraagt daarbij de impact van de Belgische kolonisatie.  Eerder werk was te zien in o.a. WIELS (Brussel), Framer Framed (Amsterdam), het Palais de Tokyo (Parijs), documenta 14 (Kassel/Athene) en de Biënnale van Venetië. Baloji is Chevalier des Arts et des Lettres, kreeg talrijke onderscheidingen en richtte de Biënnale van Lubumbashi mee op.

Lora Patteeuw2 jaar geleden "Kolonisatie gebeurt overal. Mijn werk nodigt uit om na te denken over hoe de mensheid omgaat met de dekolonisatie van onze wereld. Zowel op aarde als in de ruimte. Gisteren en vandaag."Een houten troon onder een koperen parasol, met bovenaan enkele bewegende, interactieve schermen. Het geheel wordt aangedreven door zonnepanelen. De sculpturale installatie die Hadassa Ngamba voorstelt, komt niet op het plein maar net daarnaast, op het strand. Dichter bij de haven, beter in de wind.   Het project verbindt drie grote havensteden: Oostende, Boma en New York. Oostende was ooit belangrijk voor de scheepvaart. Boma was de eerste hoofdstad van de Onafhankelijke Congostaat. In New York kwamen tot slaaf gemaakte Afrikanen, vooral uit het Koninkrijk Kongo, terecht. Samen vertellen de steden een wereldwijd verhaal over kolonisatie en slavernij.  De brede parasol is gemaakt uit gevlochten koperstrengen. Dit materiaal verwijst naar het brons van het standbeeld van Leopold II, en naar dkoloniale grondstoffen in DR Congo. Na verloop van tijd begint koper te corroderen, net zoals ook koloniale ideeën aftakelen. De kunstenaar verbindt dit met ‘stedelijke verroesting’: een veerkrachtig natuurlijk veranderproces om met het traumatisch verleden om te gaan. De troon lijkt op een traditionele Afrikaanse stoel. Maar ze is niet bestemd voor vorsten, hier mag iedereen op zitten. Oog in oog met koning Leopold II. Op de digitale schermen kunnen Oostendenaars en bezoekers hun ideeën over dekolonisatie uitdrukken, in een participatief project. Het vlechtwerk van de parasols verwijst naar weefsels uit DR Congo en het oude Egypte, en brengt de verre geschiedenis nabij. Op stevige betonnen palen staat een mobiel bovenstuk met schermen, dat kan bewegen in de wind. s dat uiteindelijk niet waar de geschiedenis om draait? Hadassa Ngamba Hadassa Ngamba (1993, DR Congo) woont en werkt in België. Ze groeide op in de industriestad Boma en de mijnstad Lubumbashi. In haar artistieke praktijk onderzoekt ze landkaarten die duidelijk tekenen van industriële uitbuiting vertonen. Met haar schilderijen, tekeningen, foto’s, video’s, installaties en performances bevraagt ze het falende systeem dat haar wortels heeft in de koloniale industrialisatie. Om zo de Congolese identiteit opnieuw te definiëren. Haar werk daagt de definities van architectuur, ruimtelijke planning en hedendaagse economische systemen uit.   Haar werk is opgenomen in de collecties van o.a. het S.M.A.K. (Gent), het IKOB (Eupen), de Nationale Bank van België (Brussel) en de Morgan Stanley Bank (New York).

Lora Patteeuw3 jaar geleden

Lora Patteeuw4 jaar geleden

Lora Patteeuw

Alle bijdrage die door deze deelnemer zijn ingediend

Voorstel 2 - Skatepark Vuurtorenwijk

Hoe zie jij de bib in 2050?

Mohamed Bourouissa - Monument fluide

Michèle Magema - Congo's Whispering Red Memories Elima ya Motane ya Congo

Larry Achiampong - Relic Traveller

Kiluanji Kia Henda -The Monolithic Sound of Grievance

Pascale Marthine Tayou - SIKITIKO 2

Laura Nsengiyumva - Royal Deception

Temitayo Ogunbiyi - You will decorate the past in croquettes of dreams

Hew Locke - Untitled

Guy Woueté - Tomber sur un Os

Sammy Baloji - Untitled

Hadassa Ngamba - Memor IA

Voorstel 3 - Skatepark Vuurtorenwijk

Voorstel 1 - Skatepark Vuurtorenwijk

EEN FILM KIJKEN MET JE BUREN? Westerkwartier - Vlaams Plein

Nog meer groen in Raversijde

Meer rommelmarkten

Smoefelroute in Zandvoorde

Maritieme voordrachten

Voorbeeld