Mohamed Bourouissa - Monument fluide
Van "Wat met Leopold II??? - Koloniale sporen in Oostende"
Ga naar het project
"Ik wil dit project laten groeien, net zoals de planten in de tuin. Met Oostendenaren, nieuwkomers, kunstenaars, botanici ... Samen kunnen we onze geschiedenis (her)schrijven."
Het Ruiterstandbeeld van Leopold II is star en onveranderlijk. Terwijl deze plek net uitnodigt om dynamisch na te denken over ons koloniale verleden. Over wie gaat dit verhaal? Hoe moeten we er vandaag mee omgaan? Hoe kunnen we de herinnering samen opnieuw vormgeven?
Het debat rond de koloniale erfenis mag groeien. Voor Mohamed Bourouissa zelfs letterlijk. Hij stelt voor een grote houten structuur rond het standbeeld te timmeren. Daarin komen allerlei planten en bloemen. Samen vormen ze een bijzondere horizontale en hangende tuin, langs zowel de zeekant als de achterkant. Na twee tot vijf jaar bedekken de planten het hele monument. Nieuwe visies groeien over de oude heen. Een mooi beeld om met onze koloniale herinneringen om te gaan.
De vorm van de bekisting doet denken aan een kristal, die wordt ontgonnen in Centraal-Afrika. De weelderige tuin staat symbool voor ontwikkeling en groei. De veelheid aan planten toont de vele visies die door elkaar groeien. Er is ruimte voor verschillende soorten kunst, zodat het monument dynamisch wordt. Botanisten, denkers, lokale gemeenschappen, kunstenaars ... Iedereen mag ertoe bijdragen. Op het plein en in de lege nissen kunnen ook tijdelijke kunstwerken komen, voor extra invalshoeken.
Op die manier wordt de installatie een levend platform. Iedereen mag en kan er samen nadenken over ons koloniale erfgoed. Vanuit veel verschillende perspectieven. Ze nodigt uit om samen nieuwe manieren te vinden om de koloniale periode te herinneren.
Mohammed Bourouissa
Fotograaf Mohammed Bourouissa (1978, Algerije) woont en werkt in Frankrijk. In zijn foto's, video’s en recent ook sculpturen in installaties neemt hij onze maatschappij kritisch onder de loep. Zijn aandacht gaat vaak uit naar de mensen die ‘achterbleven’ op het kruispunt van integratie en uitsluiting.
Zo brengt hij verslag uit van de sociale werkelijkheid van onze tijd. Daarin is de grens tussen realiteit en fictie flinterdun. Met zijn scherpe kijk brengt hij aan het licht hoe ‘het systeem’ het menselijke individu verdringt. Terwijl hij net benadrukt hoeveel verschillende identiteiten er wel zijn.
